خـاتـــــــــــــــون بـنــــــــــــــت

فرهنگی

برخی ذهنیت ها درباره زن بلوچ باید تغییر كند

بنت

شماری از بانوان بلوچ طایفه گرگیج در سیستان و بلوچستان می گویند: برخی ذهنیتها درباره زن بلوچ باید تغییر كند و از مسوولان كشوری و استانی می خواهیم زمینه حضور بیشتر زنان بلوچ در جامعه را فراهم كنند .

این گروه در متن نامه ای كه برای خبرگزاری جمهوری اسلامی مركز سیستان و بلوچستان ارسال شده است، افزوده اند: برخی ذهنیت های منفی نسبت

  به زنان بلوچ از جمله بی سواد بودن این قشر، باید تغییر كند. همچنین در این نامه با تقدیر از آنچه كه اقدام ارزشمند قرارگاه قدس سپاه در برگزاری گردهمایی ریش سفیدان و بزرگان طایفه گرگیج نامیده شد، آمده: برپایی نمایشگاه توانمندسازی زنان بلوچ در كنار این همایش فرصت خوبی برای حضور بانوان در صحنه های مختلف اجتماعی بود.

زنان گرگیج همچنین خواستار حضور بیشتر در سایر فعالیت های فرهنگی، اجتماعی، هنری و ورزشی هستند.

در نامه همچنین آمده است: بسیاری از زنان بلوچ دارای تحصیلات دانشگاهی و فعال در صحنه های مختلف اجتماع هستند و توانایی لازم برای عهده داری مسوولیت های مختلف را نیز دارند.

این نامه به امضای جمعی از زنان طایفه گرگیج كه در مشاغل مختلف فعالیت دارند رسیده است .

پزشك، دامپزشك، مهندس، شاغلان در بخشهای آموزش عالی، آموزش و پرورش و صنایع مختلف، نویسنده، دانشجو، خانه دار و دانش آموختگان بیكار از جمله عناوین ذكر شده برای وضعیت شغلی و اجتماعی این افراد، در نامه ارسالی به ایرنا است.

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم آذر 1390ساعت 20:41  توسط خاتون  | 

زنان بلوچ؛ هنر می‌فروشند و زندگی می‌خرند

 
آفتاب سیستان و بلوچستان داغ است و زن بلوچ نگران. او یا سوزن می‌زند یا سفال می سازد. او می‌داند سرما و گرمای سرزمین‌اش تند است و هزینه معالجه کودکان‌اش از عهده خانواده خارج و مرگ و میر در این خطه فراوان. با اینکه هنر در میان زنان سیستانی و بلوچ موروثی است اما آنها بیمه ای برای درمان خود و کودکانشان ندارند.


سوزن دوزی 
 آفتاب سیستان و بلوچستان داغ است و زن بلوچ نگران. او یا سوزن می زند یا سفال می سازد، چراکه می داند سرما و گرمای سرزمین اش تند است و هزینه معالجه کودکان اش از عهده خانواده خارج. مرگ و میر در این خطه فراوان است با اینکه هنر در میان زنان سیستانی و بلوچ موروثی است اما آنها بیمه ای برای درمان خود و کودکانشان ندارند. سفال سرخ کلپورگان و سوزندوزی بلوچستان حرفه ی زنانی است که عشق و غم وسوز دل را برپارچه های رنگین نقش می زنند و سفال هایی به قدمت شهرسوخته تولید می کنند تا بدین وسیله زندگی را به کودکانشان ببخشند.
ساخت سفال و سوزندوزی بلوچ میراثی است که نسل به نسل به زنان آفتاب سوخته سیستان و بلوچستان منتقل می شود. بر تن زنان این خطه نه تنها هنر بلکه رنگ و آهنگ این سرزمین جاری است. زنان بلوچ زیر قامت آفتاب ازرنگ های طبیعت الهام می گیرند و نقش های ذهنی می زنند و شب هنگام آب زندگی را در سفال سرخ دست ساز می ریزند به دست همسرو کودکانشان می دهند.
 
مرضیه زیزنگیان تسهیل گر و مدیرکارگاه و کاریابی زنان خود سرپرست کم درآمد به CHN می‌گوید: با اینکه زنان بلوچ بسیار کم درآمد هستند و نبود مدرسه در منطقه حاشیه شهر باعث شده بسیاری از آنها از داشتن سواد بی بهره باشند اما مسئله ای که مسلم است میراثی است که نسل به نسل به آنها منتقل شده است. لباس رسمی منطقه ما بسیار حائزاهمیت است به همین دلیل خیلی ظریف و با نخ های ابریشم به خصوص  نخی که مخصوص دوخت و دوز لباس بلوچ است سوزندوزی می شود.
 
به اعتقاد وی بیشتر مخارج خانواده هایی که از داشتن سرپرست محروم هستند از طریق سوزندوزی تامین می شود به طوری که از سال 80 طرح راه اندازی زنان خودسرپرست کم درآمد را اجرا کردیم که 120 نفر را شامل می شد که با طرح خروج افاغنه این رقم به 35 نفر که فقط دختران و زنان بلوچ بودند رسید.
 
وی ادامه داد: هم اکنون نیز پیگیر کارت صنعتگری و بیمه زنان هنرمند بلوچ هستیم  و الان این تعداد را بیمه کردیم چرا که بسیاری از زنان و کودکان بدلیل سرما و گرمای شدید و نداشتن بیمه و هزینه درمان دچاربیماری های مزمن و مرگ و میرهای فراوان می شدند.
سفال کلپورگاه، همان حکایت سوزن‌دوزی است
در حالیکه زنان بسیاری در سیستان و بلوچستان وجود دارند که به دلیل نداشتن سواد کافی و ارائه کار به فنی و حرفه ای برای معرفی و دریافت بیمه مراجعه نمی کنند. به طوری که خود به تولید و فروش لباس هایشان می پردازند. همچنین سفال کلپورگان که با نقوش ابتدائی بسیار معروف است ساخته دست زنان بلوچ است که آنها نیز از بیمه و حمایت اولیه بی بهره هستند.
 
دلمراد دهواری مسئول شرکت تولید سفال کلپورگان سروان با تایید این مطلب می افزاید: سفال کلپورگان که در 20 کیلومتری سراوان است به دست زنان بلوچ و بدون هیچگونه ابزار، چرخ و رنگ صنعتی ساخته می شود.
وی ادامه می دهد:در کلپورگان تنها یک کارگاه وجود داشت که 10 سال بدون استفاده رها شده بود. که با مشکلات فراوان به تنهایی  راه اندازی کردم و از 2 نفر به 57 نفر تولید کننده رساندم. درحال حاضر اگر دولت به وعده ای که داده عمل کند ما همچنان ادامه می دهیم ولی تامین سوخت برای ما سخت است گازوئیل را لیتری 350 تومان حساب می کنند که برای ما به صرفه نیست.
دلمراد دهواری می گوید:  با اینکه فروش ما بیشتر از تولید است اما به دلیل اینکه ازما حمایت نمی شود چرخ کارگاه مان نمی چرخد این درحالی است که وضعیت بیمه ما هنوز مشخص نیست و الان نیز 13 نفر بازنشسته داریم که در اولویت هستند. چرا که تامین زندگی و مخارج درمان آنها بعد از این همه سال کارکردن ابتدایی و ضروری ترین اقدام است.
منبع/http://sarzamineahourayi.mihanblog.com/post/332
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 13:16  توسط خاتون  |